دانش عمومی تروکار لاپاراسکوپی یکبار مصرف

تروکار ابزاری است که در جراحی لاپاراسکوپی (یا "کم تهاجمی") مورد استفاده قرار می گیرد و امکان قرار دادن ابزارهای دیگر یا در موارد خاص، برداشتن اندام ها یا سایر بافت های نرم را فراهم می کند. تروکارها معمولا از سه قسمت تشکیل شده اند: یک لوله بیرونی، یک مهر و موم میانی و یک نقطه تیز داخلی. تروکارها در چندین اندازه مختلف عرضه می شوند که 5 میلی متر، 10 میلی متر و 12 میلی متر بیشترین استفاده را دارند.

تروکار 5 میلی متری کوچکترین و پرکاربردترین اندازه تروکار است که معمولاً برای ایجاد درگاه اولیه (نقطه ورود) به داخل شکم در طی عمل لاپاراسکوپی استفاده می شود. پورت 5 میلی‌متری به اندازه‌ای کوچک است که کمترین ضربه را به بیمار وارد می‌کند و امکان تشریح بافت را به حداقل می‌دهد.

تروکار 10 میلی‌متری بزرگ‌ترین سایز بعدی است و معمولاً برای ابزارهای بزرگ‌تر مانند گیره‌ها یا دیسکتورها استفاده می‌شود. پورت 10 میلی متری همچنین ثبات بیشتری را فراهم می کند و امکان تجسم بهتر آناتومی زیرین را فراهم می کند.

در نهایت، تروکار 12 میلی‌متری بزرگ‌ترین اندازه است و برای معرفی ابزارهای بزرگ‌تر، مانند گیره، سیستم جمع‌آوری کبد، یا احتمالاً برداشتن اندام‌های بزرگ استفاده می‌شود. اندازه بزرگتر مانور و ثبات بیشتری را برای ابزار دقیق در داخل حفره شکمی فراهم می کند.

در نتیجه، تروکارهای 5 میلی‌متری، 10 میلی‌متری و 12 میلی‌متری، اندازه‌های اولیه مورد استفاده در عمل‌های لاپاراسکوپی هستند. اندازه تروکار به اندازه و نوع ابزاری که در طول عمل استفاده می شود بستگی دارد. پورت کوچک 5 میلی متری کمترین ضربه را به بیمار وارد می کند، در حالی که پورت های 10 میلی متری و 12 میلی متری به اندازه کافی بزرگ هستند که ثبات و تجسم ساختارهای آناتومیکی زیرین را فراهم کنند.